Ik zal de verwondering
over het leven nooit te
boven komen, ook niet
in de ondergang van dat
wat is en is geweest; ik zal
eindeloos verwonderd zijn.

Ik heb het leven lief, en
dan weer niet; zo gaat het
en zo is het steeds gegaan;
de wisselwerking van haat
en liefde, onderstroom van
het bestaan, zal nooit vergaan.

De mens is ermee aangemaakt;
als onderdeel van de ordening
is hij niet anders dan opgenomen
in het plan – van wat, van wie?
Zijn structuur zal van de aarde zijn
die baart en sterft in eeuwigheid.

Maar de verwondering zal
me nooit verlaten; misschien
als ik allang verteerd zal zijn
in de schoot van de duisternis,
als de diepste rust mijn ziel
verzoet, maar eerder niet.

Ine Verhoeven
Nijmegen 7 januari 2012

Sommige brieven of notities wil ik ter memo bewaren. Ze geven een inkijk in de situatie per datum en je hoeft er verder geen uitleg aan toe te voegen, en ‘t is ook leuk voor later. Hier komt het berichtje:

Wat een verwaarlozing van onze kant naar jullie toe, zo lijkt het, maar het is niet de bedoeling. Hopelijk gaat het jullie goed. Dat is wens één.

Na Frans’ verjaardag is het programma nogal stevig geweest: Hij werd uitgenodigd bij de Redemptoristen in Boxmeer om een jubileumviering van een confrater mee te maken. Ik heb hem gebracht waar hij nooit meer heen wilde… en hij heeft het die dag heel goed gehad. Mooi zo.

Er was ook nog een begrafenis van een religieuze vriendin. Na de viering heeft Frans een woordje gehouden dat de alle mensen in de kapel ontroerde. Ik was trots. Toen is men aan hem gaan trekken en nu preekt hij morgen in Huize Rosa, in de viering van 10 uur, Deo volente. En volgende week maandagmorgen doet hij de mis in Catharinahof. We weten niet wat ons/hem overkomt. En hij ziet eruit als een bellefleur.  

We hebben tussentijds tweemaal het thermaalbad in Arcen bezocht en bepoedeld, het was fijn, maar de tweede keer was ik wel bekaf. Ik moet het zelf ook kalmaan doen, ik merk het steeds. Enfin. Het gaat toch wel goed.

Momenteel rijd ik een huurauto, vanwege schade aan de kiakoets. Vraag me niet wat voor schade en hoe het kwam, dat is voor ons een raadsel. De voorkant brak af en hing los. Maar alles wordt betaald, hoor.

Last but not least: Nu jullie nog. We willen jullie graag bezoeken, dat weet je, maar we hebben jullie ook graag hier, dat weet je ook.

Ik denk dat optie twee de beste is, omdat ik fysiek nogal onverwacht kan reageren op ’n inspanning, Frans trouwens óók. Hij blijft natuurlijk wel kwetsbaar en moet continu alert zijn/blijven op zichzelf.

Hebben jullie een plan? Onze deuren staan open.

Groetjes van ons,

Ine

15 oktober 2011

Nou ja. Je kunt plannen wat je wilt, je hebt nooit het laatste woord. Mijn accu was leeg juist toen ik wilde vertrekken naar Catharinahof waar F. zou preken voor de eerste keer na de misère.

Het was ijdel. De accu was leeg. Ik rijd voorlopig in een leenauto van de garage. Ik was vergeten de lampen uit te doen, ondanks het signaal. Hoe suf kun je zijn?

Het heilige uur met de preek van hém ging voor mij voorbij terwijl ik door Gelderland reed om de accu op te laden, dat was zo geadviseerd door de Wegenwacht, die me uitstekend van dienst is geweest.

In plaats van de kapel zag ik de kleine, Gelderse dorpen aan me voorbijgaan, of beter andersom, ging ik aan de kleine dorpen voorbij. Bij Niftrik draaide ik om en groette de wereld: het was zalig op dit uur op zondagmorgen in deze contreien. De zon was er ook. De wereld was rustig. Ik zoefde voort, richting Nijmegen terug.

In Catharinahof wachtte de teevee met de laatste beelden van de viering en ik zeeg neer in de Bommelstoel met het heerlijke hoofdkussen – er stond thee voor me klaar - en ik rustte voldaan terwijl ik uit de schaapjesbeker dronk en het slot van de mis volgde. I love you, staat op de beker. Mijn ochtend was volkomen. De preek heb ik gemist, hoewel ik de inhoud al kende. Maar de volgende keer doe ik de lichten uit. Van de auto. Om vooral op tijd te zijn.

Het blijft een heksenketel, hier, sinds de boel veranderd is. Ik vind het niet leuk meer.

Ja, de weblog is terug.
Wat een gedoe, wat een werk
We rijmen en we dichten weer
En zondags gaan we naar de kerk.

Ik doe steeds mijn best maar zonder e-mail van weblog.nl kom ik er niet in.

Ik word hier heel erg moe van. Ben echt niet blij met de hele poppenkast van weblog.nl. Wat een frustraties en wat een energieverspilling. Heel jammer.

De nieuwe tijd, oh hopeloos!

Je kriskrast door de atmosfeer

Je faalt, je struikelt, telkens weer.

Maar oma is een bolleboos,

o ja, een struisexa0bolleboos

Ze heeft haar eigen digisoos.

De nieuwe tijd biedt veel vertier

Een mailtje daar, eenxa0chatje hier

Totdat je weer blijft steken.

Maar oma komt er altijd uit

Ze heeft de tijd, da’s gunstig

En wat zij doet, is kunstig.

Soms is het allemaal wel eng

Dan wil je weer naar vroeger toe

Naar kaarslicht in het duister.

Maar oma is een bolleboos

Is heel blij met haar digisoos

En amuseert zich eindeloos… i.v.

Wat een gedonder is het geweest, en nog, met de nieuwe outlook en de switch van deze weblog. Ik probeer de moed erin te houden, ben het gelazer wel beu, maar om deze weblog weg te doen, of te vergeten, is ook weer zonde van alle moeite van voorheen. Enfin. Ik doe het er voorlopig maar mee.

Om het ingewikkelder te maken, is de toestand in het tecnisch Engels. Maar okxe9, je leert ervan, da’s een plus.

Ik hoef niet te klagen, merk ik, het gaat lukken,xa0ook met de foto.xa0

Dat ik op mijn oude dag nog zoveel te leren kreeg om een beetje in de running te kunnen blijven, had ik nooit kunnen vermoeden. Ik dacht dat ik achter de geraniums zou verdwijnen, koekeloerend naar de passanten voorbij mijn raam, maar nee, moeder zit texa0computeren. En dat houdt moeder verrassend genoeg op de been. Want weet je, dat spel met woorden en digitale ontmoetingen haalt de wereldxa0in je huis. Wat een getover, zeg.

En nu ga ik verder checken